بەربات بولغان چۈش (ھېكايە)
زۆھرەگۈل ھامۇت ھەجىخان پۇت-قوللىرى ماغدۇرسىزلىنىپ، ئەلفىرەنىڭ چېچىنى كۈچسىز بارماقلىرىدا ئاستا سىلاپ باشلىدى. لەۋلىرى تىترەپ، ئاۋازى ئۆچۈككىنە چىقىپ قالدى: — قىزىم... مېنى چاقىرتىپتىلا... — ئاپا... — ئەلفىرە قوللىرىنى ھەجىخاننىڭ بوينىدىن ئاجرىتىپ گەپ باشلىدى، بوغۇزىغا بىر نېمە كەپلىشىپ قالغاندەك ھېلىدىن-ھېلىغا كۈچەپ تۈكۈرۈكىنى يۇتاتتى. ئاۋازى يەنىلا زەئىپ ئىدى. سەلدەك ئېقىۋاتقان كۆز ياشلىرى چاچلىرىنىڭ ئارىسىغا سىڭىپ كىرەتتى، — ئاپا... شەۋكەت كۈندىن-كۈنگە ئۆزگىرىپ كېتىۋاتىدۇ، بۈگۈن ئۇ مەن بىلەن قەستەن سوقۇشتى، ئەرزىمەس پاراڭ ئۈچۈن مېنى قاتتىق ئۇردى. ئۆزلىرى بىلىدىلا، ئەلمۇراتنىڭ ئۆپكە ياللۇغى بىلەن داۋالىنىۋاتقىنىغا ئون كۈن بولدى. مۇشۇ جەرياندا ئۇ دوختۇرخانىغا بىرەر قېتىم بېرىپمۇ قويمىدى. بۈگۈن دوختۇرخانىدىن چىقىشتىن ئىلگىرى تېلېفوندا ئۇنىڭغا بالىنى قايتۇرۇپ ئەكىلىدىغانلىقىمنى ئېيتقان ئىدىم، ئۆيگە كەلسەم ئۆينىڭ تالادىن ھېچ پەرقى يوق، مۇزدەك سوغۇق ئىكەن. شەۋكەت مەشكە ئوتمۇ ياقماي يوتقانغا پۈركىنىپ يېتىپتۇ. «مەشكە ئوت يېقىۋەتسىڭىز بولمامدۇ؟ بالىغا سوغۇق تېگىپ كېسىلى قايتىلاپ قالسا قا...