زېمىستان (شېئىر)
پاستېرناك
ئېچىلدى-دە ئىشىك بىردىنلا،
ئاشخانىغا ئۇردى سوغ شامال.
بالىلىققا قايتتىم شۇ ئەسنا،
قىش تۈنلىرىن ئەسلىدىم دەرھال.
ئۇپۇق جىمجىت ھاۋا ساپ – تازا،
كوچىدا بەش قەدەمچە نېرى
تۇراتتى قىش قىمدىنىپ راسا
كىرەلمەستىن دادىل ئىچكىرى.
قىش، ئاقىرار يەنە دالا – تۈز،
كۈز قىرلىرى قىراۋلىق دۇنيا.
قارا تاللار يۈرەر ھاسىسىز،
تەنھا كوردەك تەمتىرەپ گويا.
يوللار قاتقان دەريالارمۇ ھەم
ۋە مۇزلارغا دەلمۇ دەل يۈزدە.
ئاقار سۆرۈن ئاسمان گۈمبىزى،
كۆزگۈ كەبى كۆزگۈلەر ئۆزرە.
تۆت كوچىدا ئاڭا چاپمۇچاپ،
تۇرار قېيىن مەسۇم، شوخ پەرداز.
چاچلىرىدا چاقنايدۇ يۇلتۇز،
ئەينەك ئىچرە ئۇ بىر سەرۋىناز.
ئىشىنەر ئۇ ئۆزىچە پىنھان،
ئىتەكتىكى ئەڭ يوق ئويىچە.
قىشتىن قانچە كۆرسىمۇ ئېھسان،
بولالمايدۇ ھەيۋەت ئۇنىڭچە.
ئوسمانجان ساۋۇت تەرجىمىسى
Yorumlar
Yorum Gönder