ئاۋغۇسىت (شېئىر)
پاستېرناك
كۈلدى ئاپتاپ دەسەلەپكى سەھەر.
ۋە تاشلىدى بىر دەستە شولا،
دېرىزەمدىن تۆشەككە قەدەر.
چاتلاش ئورمان، قىشلاق، ئۆيلەرنى.
تۆشىكىم نەم ياستۇقۇم ھەمدە
كىتاب تولغان جاۋەنلىرىمنى.
ياستۇقۇمنىڭ بولغىنىنى ھۆل.
چۈش كۆردۈمكى، بارار ئۇزۇن سەپ
تاۋۇتۇمنى كۆتۈرۈپ ئۇدۇل...
چىقار بۇ تاڭ باقى ماكاندىن.
قالتىس ئەزگۈ كارامەت كەبى،
كۆزدىن ئۆتۈپ ئالىدۇ جاندىن.
قەبرىستانغا، ئۇندا ھەر ياپراق
قىزىراتتى مىسلى تاۋىدا،
پىشقان تاتلىق سۇزمىدىن ھالراق.
ئاسمان چۆكسەم دەيدۇ بىراقلا.
چارلاپ خوراز چىللىشى بىلەن،
بىر –بىرىنى يوقلار، يىراقلار.
ئەجەل خۇددى تاناپچىغا خاس.
قاراپ جانسىز يۈزۈمگە گويا،
ئۆلچەيدۇ گۆر بوي–بەستىمگە ماس.
شۇ ئارىدا بىر ئۈن بەرقارار.
ياڭرار ئىدى تاۋۇشۇم مېنىڭ،
ئاۋالقىدەك مەيىن، ئۇلۇغۋار.
گۈمبەزلىرى چاقنىغان ئېھرام.
روناق تاپقۇز شەپقىتىڭ بىلەن،
ماڭا قىسمەت تۇتقىنىدا جام.
رازى بول، غەم – غۇسسىغا نەق جان –
پىدا قىلىپ ياشىغان ئايال
ئىدىم ساڭا جەڭگاھ ۋە مەيدان.
پەرۋازدىكى دەملەر ئەلۋىدا.
سۆزگە كۆچكەن ئالەم زىننىتى
ئىجاد دەردى غەملەر ئەلۋىدا.
ئوسمانجان ساۋۇت تەرجىمىسى
Yorumlar
Yorum Gönder