توققۇزىنچى كۈنى شەھىرى شىنجۇ سېپىلىغا چىققاندا (شېئىر)
دۇفۇ
كەلسە «چۇڭياڭ» مەن ئىچەتتىم مەي – شاراب،
ئەمدى ئاقاردى چېچىم بوۋايغا باب.
ھەر يىلى شۇ چاغدا، يۇرتقا باققىلى،
چىقىمەن ھاسارغا تەستە ھالسىراپ.
مەست كۆزۈمگە كۆرۈنەر ئالەم خۇنۈك،
ئېيتىمەن كۈي جان – جىگەرىم يادىلاپ.
جەڭ – جېدەلنى ئويلىسام قورغاندىكى،
بولىدۇ تىلىم گاچا، باغرىم كاۋاپ.
ئابدۇكېرىم خوجا تەرجىمىسى
Yorumlar
Yorum Gönder